شوق دیدنت

شب سردی است و من افسرده

راه دوری است ،و پایی خسته

تیرگی هست و چراغی مرده

می کنم، تنها از جاده عبور

دور ماندند ز من آدم ها

سایه ای از سر دیوار گذشت

غمی افزود مرا بر غم ها

فکر تاریکی و این ویرانی

بی خبر آمد تا با دل من قصه ها ساز کند پنهانی

نیست رنگی که بگوید با من

اندکی صبر ، سحر نزدیک است

هر دم این بانگ بر آرم از دل:

وای،این شب چقدر تریک است

خنده ای کو که به دل انگیزم؟

قطره ای کو که به دریا ریزم؟

صخره ای کو که بدان آویزم؟

مثل این است که شب نمناک است

دیگران را هم غم هست به دل

غم من لیک غمی غمناک است

تنها با تو، تا اوج عشق هم پروازم

با قلب تو، دلدار من، هم آوازم

تو، همپای من

تنها با من، هم آوایی

...با درد من آشنایی

...تکیه گاهی

...هم صدایی

وقتی سلامم می کنی بانوی  دریا             

 من می شوم آشفته از جادوی دریا

بین من و شعر و تو با دریا چه رسمیست  

  بوی تو دارد شعر من یا  بوی دریا

روح شما دریایی و روح من ابریست     

  شرمنده ام از روی تو  از روی دریا

شاید زیادی عاشقم دست خودم نیست

 بی تابم و می خواهمت بانوی دریا

یک نفر داد می زند , آهای....

یک نفر سعی در پنهان کردن ِ خود دارد

یک نفر عشق را درمان ِ روح می داند

یک نفر از عشق گریزان است

واقع بین باش , هیچ چیز از این جهان

تکراری نیست جز....

جز خود ِ تکرار....

این روزها به لحظه ای رسیده ام که با تمام وجود ملتمسانه از اشکهایم می خواهم که یادت را از ذهن من بشوید... یادت را بشوید تا دیگر به خاطر تو با خود جدال نکنم ...

من تمام فریاد ها را بر سر خود می کشم چرا می دانستم که در این وادی ، عشق و صداقت مدتهاست که پر کشیده اند اما با این همه تمام بدبینی ها و نفرتها را به تاریک خانه دل سپردم

و در گذرگاهت سرودی دیگر گونه اغاز کردم و تو... چه بی رحمانه اولین تپش های عاشقانه قلب مرا در هم کوبیدی ...

تمام غرور و محبت مرا چه ارزان به خود خواهیت فروختی ،  اولین مهمان تنهایی هایم بودی...
روزی را که قایقی ساختیم و آنرا از از ساحل سرد سکوت به دریای حوادث رهسپارکردیم دستانم از پارو زدن خسته بود ... دلم گرفته بود...

زخم دستهایم را مرهم شدی و شدی پاروزن قایق تنهایی هایم... به تو تکیه کردم...
هیچ گاه از زخمهای روحم چیزی نگفتم و چه آرام آنها را در خود مخفی کردم ...